Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016




\
   Την κυψέλη πάντα σνόμπαρα, πυκνοκατοικημένη, καυσαέριο, βρωμιά, ποτέ δεν μου άρεσε. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Μενέλαος, Ο Αντωνάκης και η Πηνελόπη με έκαναν να την δω με άλλο μάτι. Ένα βράδυ του Αυγούστου δειπνήσαμε με τον Μενέλαο και τον Κρέοντα στην πλατεία που έχει το ίδιο χυτό άγαλμα με την πλατεία Εξαρχείων. Δίπλα μας καθόντουσαν οι αδερφές Παξινού και μιλήσαμε για το νέο τους μυθιστόρημα. Ξύπνησα πρωί Σαββάτου να κατεβάσω λεφτά να σου πάρω λουλούδια και τσιγάρα. Ρώτησα έναν γεράκο αν υπάρχει τράπεζα εκεί κοντά. Απέναντι μου είπε. -Αχ ναι, δεν την είχα δει. Με ρώτησε τι μέρα είναι, Σάββατο του είπα και τότε κατάλαβε γιατί η τράπεζα ήταν κλειστή. Τελικά σου πήρα σταφύλια. Το ''Au Revoir'' ήταν κλειστό κι αυτό, ήπιαμε δυό μπόμπες στην Φωκίωνος και γυρίσαμε σπίτι χέρι-χέρι. Συναντήσαμε μια παρέα νέων με μπλέ μαλλία, κοιταχτήκαμε και γελάσαμε, όχι για τα μπλε μαλλιά, αλλά σαν επιβεβαίωση, η γειτονιά γίνεται χιπ.     
      Πριν λίγες μέρες με πήρε ο Μ. να με ρωτήσει γιατί δεν έχω ακόμα βάψει στην Kυψέλη. Ο φίλος μου Όπιουμ είχε πια γυρίσει απ τις Αγγλίες και πήγαμε να βάψουμε μαζί, μετά από δύο χρόνια που περάσαμε χώρια. Ο τοίχος ήταν χάλια αλλά τον ξύσαμε, η γλυκύτατη Δήμητρα, μας είπε λίγα λόγια για την ιστορία του κτηρίου και μας σύστησε την κυρία Βάσω που μένει εκεί, μόλις είχε κάνει μανικιούρ και είχε τα νύχια της στο ένα χέρι κοραλί και στο άλλο φυστικί, σαν τα χρώματα που κάποτε σου άρεσαν. Το Άσυλο Ανιάτων λειτουργεί απ`το 1893 και μακάρι να συνεχίσει να προσφέρει βοήθεια σε όσους το έχουν ανάγκη για πολλά ακόμη χρόνια. Είχαμε πολύ καιρό να εισπράξουμε τόσο καλό βάιμπ την ώρα του βαψίματος. Σχεδόν όλοι οι περαστικοί μας είπαν από μια καλή κουβέντα και απ`το άσυλο μας φίλεψαν καφέ και χαλβά σπιτικό, σιμιγδαλένιο. Μακάρι να καταφέρουμε να διακοσμήσουμε και τον υπόλοιπο τοίχο σύντομα.



collaboration wall with This Is Opium, Athens, 2016
Ευχαριστώ και την Σοφία για το σχετικό άρθρο στο ''RISE'' .



Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016










''Μπανάνες Μοβ''

Θυμάμαι τις φορές που πηγαίναμε στην αγορά για μπανάνες.
Πάντα μας έβαζαν πιο πολλές, και πομοντορίνι και ελιές.
 Ματα χάρι μου-Πρωινό μου βλέμμα.
Γέμισες το πεζοδρόμιο έξω απ`το τον βραστήρα στένσιλ με τον βράχο.
-Αθενς ροκς-
Λες να έχει ακόμα τη φωτογραφία σου στο πορτοφόλι της;
Εσύ έχεις ακόμα το δαχτυλίδι με το όνομα της;
Δεν το πούλησες, πατίνι για να πάρεις.
Έξι και σήμερα για την μεγάλη σου πτήση στο κέντρο του κόσμου. 
Ονειρεύεσαι να βρέχει ρούχα, να βάζω το κραγιόν σου και οι καμπαρντίνες σας να ανεμίζουν στον παγωμένο καλοκαιρινό αέρα.
Γρήγορο τράβελινγκ στα χιόνια,
60 μίλια την ώρα.
Όταν ήσουν μικρός οι μπανάνες ήταν δυσεύρετες στον Πειραιά. 
Κάποιος μου είπε πως μπορεί να πεθάνεις αν φας πολλές απ`αυτές.
Κάλιο
Ο Άγιος Βασίλης μοίραζε φωτόσπαθα στο μουσείο του διαστήματος στα παιδιά.
Ζήλεψες, ήθελες και εσύ, μα δεν είσαι πια παιδί,
μα δεν είμαστε στη Μόσχα,
δεν πειράζει ακόμα κι αυτός χρηματίζεται.
Ρώτησες τον Τάσο, αν έχει δει καρχαρίες
-ναι σφυροκέφαλους, στα Κανάρια, και φώκιες και φάλαινες.
Πειρατές;
οχι.
Αυτοί πυροβολούν την γέφυρα, σου παίρνουν το πλοίο κι όπου φύγει-φύγει.
Σαν τα πλέυμομπιλ που έδωσα στον εγκέφαλο,
λες να τα μαζεύει ακόμα;
Μου τελείωσαν οι σκίνι βαλβίδες;
Κουφάλες.



Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016












''Ηφαιστος''

Ο Μανώλης λέει πως υπάρχουν κάποιες στιγμές που το μελάνι γίνεται δάκρυ και λάβα.
λάβα
ηφαίστειο
Η Νίσηρος που πάλι δεν πήγα.
Ήφαιστος
Ο αδικημένος των θεών που έδωσε ζωή στον Τάλω, ίσως το πρώτο ρομπότ που έπλασε ο νους. Προηγείται όμως ο Όμηρος που αναφέρει τους C3PO.
Η Μήδεια έδωσε τέλος στον Τάλω που σύμφωνα με τον Πλάτωνα επέβαλε τον νόμο στην Κρήτη που πάλι δεν πρόλαβα να πάω.
Τις Κυριακές στην Οδό Λεωκορίου γίνετε χαμός, τσίκνα μυρίζει απ τα σουβλάκια και οι μικροπωλητές πουλάνε ότι βρουν.
Αυτή τη μέρα διάλεξα και γω για να βάψω την πόρτα του σιδερά δίπλα στην καντίνα.
Ο μουστακαλής απ`την Πρέβεζα με είχε προειδοποιήσει πως αν με πετύχει ο σιδεράς να του βάφω την πόρτα θα με τσακίσει, οπότε το έκανα Κυριακή που ο σιδεράς λείπει.
είναι και δύό μέτρα.






Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016



''Θα Σπάσω Κούπες''

Το παραβάν αυτό βρήκα σε ένα υπόγειο της οδού Ευμορφοπούλου, Ο Κώστας μου είπε πως το βρήκαν πεταμένο έξω από έναν οίκο ανοχής που έκλεισε και το είχαν για πέταμα.
Αυτός ο βουβός μάρτυρας ίσως αποκτήσει μια νέα ζωή, μακρυά απ`την επί πληρωμή ηδονή.
Ποιος ξέρει;

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016








''Ερνεστ''

Και τι αφήσαμε πισω μας; Ένα μισοκαμένο κούτσουρο και λευκές γόπες στην άμμο. Το μήλο κολύμπησε ως το ηφαίστειο, τώρα αδειάζει την άμμο απο τα μπατζάκια του στις κυλιόμενες σκάλες. Αν έκαναν το ίδιο όλοι οι επιβάτες ίσως προκαλούσαν εμπλοκή. Φόντο τον Κρέοντα αγκαλιά με ένα σερφ στην οθόνη και η μέρα στην υπόγα ξεκινάει ομορφα. Πολύ ωραίο. θυμάσαι; Σου έμαθα να κρατάς την ανάσα σου ενώ κάνεις κοψίματα με το πινέλο και ο Μάικ γέλασε. Μετά δοκίμασε και αυτός το κόλπο. Ήταν απ`τις λίγες φορές που παραδέχθηκε πως έχω δίκιο - σα γνήσια ζωδιακός και βιολογικός δίδυμος. Ξεκίνησα να γράφω με στιλό. Μου είπες μπράβο και πήρες το πινέλο απο τα χέρια μου για να βάψεις το στέρνο μου ΜΩΒ. Παρέα με τον τυφλό Αδάμ ψώνισα κάμποσο κάμποτο ακούγοντας Μπαουχάουζ και κακούς κακούς οχι καλούς. Φιληθήκαμε και ένιωσα σαν τα γενέθλιά σου.
Σα να είμαι τα γενέθλια σου.
οχι Είμαστε η Αθήνα, σου ειπα, και συμφώνησες. Είπα μπλε, και διαφωνησες. Ε, δε γίνεται να συμφωνούμε σε ολα. Με κάνεις να ζηλεύω τον Χέμινγουεϊ- και αυτό είναι άδικο. Μου αρέσει ο τρόπος που γλύφεις το κραγιόν απ`τα δόντια σου ενώ μιλάς στους παπαγάλους. Τυχοδιώκτης. Δεν άντεξα αυτό το ροκ εν ρολ - ούτε και εγώ. Δεν σέβομαι τη δουλειά σου, είπες, όταν έγλυψα το σβέρκο σου ενώ νέταρες τη φιλία στο φακό. Ο Μενέλαος το βρήκε γλυκό. Επανέλαβα, όταν έκανες το ίδιο, ενώ άπλωνα το μωβ στα βουνά της Τήνου σαν αντίποινα. Με τι ταχύτητα τράβούσες το ηφαίστειο;
Έτσι ίσως καταλάβω πόσο φως είχε το κλικ της Σελήνης. Το ίδιο βράδυ έτρεξες με το μακρύ πατίνι χωρίς αέρα, αυτοκίνητα και το φως στον αμφιβληστροειδή σου ηταν αρκετό για να προσπερνας τις λακούβες. Αρα μπορώ να συγκρίνω, αν υποθέσουμε πως ήμαστε στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος.
όχι όμως για πολύ.
Αρκετά χιλιόμετρα. Απ το μίνι μάρκετ ως την Κολύμπήθρα, πέρασε και η Αννα Καρίνα με το αμάξι της γεμάτο με γκενσμπούργκ, σε τράβηξε με τις ρόδες σα να κάνεις ιστιοσανίδα.
Κάποιος μύθος λέει πως ο Γούζυ είχε μείνει εδώ ως τον Οκτώβρη.
Θα ήθελα να έχουμε αρκετό χρόνο ώστε να μην χρειάζεται πια να μιλάμε και να μην ρωτάω την ταχύτητα κλείστρου για να μαντέψω το φως της νύχτας σου.
Μπορώ να βγάλω την μπλούζα μου;
Για λίγο όμως, και συνεχίζουμε κανονικά.
Τα βόης μέσατζ θέλουν θάρρος.

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

<<Χουλα-Χουπ>>

 Ο θεός του σερφ βοηθάει πάντα όσους κάνουν χούλα χούπ τα απογεύματα και εκμεταλεύονται το μάτζικ άουερ. Οι μπετόβεργες που χορεύουν γυμνές στις ταράτσες των αυθαίρετων κτηρίων, εμπνέουν ελπίδα στα κορίτσια που σιγοτραγουδούν Αρλέτα στο πανηγύρι με ένα φτερό παγονιού στα μαλλιά.
Μεξικό είναι εδώ, με τους μαύρους γάτους και τα κρανία των τράγων.


Acrylics and spray paint on canvas
120x110 cm

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016










''Karagiozis Set''


acrylics on canvas 130X51 cm

''Σετ για τον Καραγκιόζη''

Όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών είχα την τύχη να γνωρίσω τον ναίφ ζωγράφο Γιάννη Τσολάκο, στο Αλιβέρι της Εύβοιας. Το 1987, ένα-δυό χρόνια πριν απ`αυτό, σε παραγωγή της ΕΡΤ, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου, γύρισε μια σειρά ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες λαϊκούς ζωγράφους.
Σε ένα απ`τα επεισόδια αυτής της σειράς βλέπουμε τον Γιάννη Τσολάκη και τον Ευγένιο Σπαθάρη.
 Ο Σπαθάρης εκτός απο δημοφιλής καραγκιοζοπάιχτης ήταν και ένας δεξιοτέχνης ζωγράφος και τεχνίτης, Έφτιαχνε μόνος τα σκηνικά και τις φιγούρες για το θέατρο σκιών. 
Νομίζω στον Καραγκιόζη το παλάτι είναι πάντα δεξιά της σκηνής και η παράγκα στα αριστερά, σε αυτό τον καμβά, άλλαξα θέση σ`αυτά τα δυο κτήρια και απέφυγα να αναπαραστήσω κάποια φιγούρα του θεάτρου σκιών, όχι για να μην αποκτήσει μια φορ κλορ γεύση αλλά επειδή δεν το τολμώ.
Παλιότερα το 2009 νομίζω είχα την ιδέα να δημιουργήσουμε ένα νέο θέατρο σκιών όπου τις φιγούρες θα δημιουργούσαν εκ νέου διάφοροι στρητ άρτιστς. Νομίζω είχα εκμηστηρευτεί αυτή την ιδέα στον Ντρέικ τον Πειρατή αλλά δεν είχε ενθουσιαστεί όσο εγώ.
Κρίμα που αυτή η τέχνη χάνεται αλλά είναι η πρόοδος, ίσως όμως μια τέτοια κίνηση να ανανέωνε το ενδιαφέρoν των θεατών να παρακολουθήσουν και πάλι μια παράσταση θεάτρου σκιών.
Κάποιες ιδέες όμως καλλίτερα να μένουν ιδέες.
Κάποτε μου έλεγε και η Έυα να γυρίσουμε τον κόσμο παίζοντας κουκλοθέατρο στον δρόμο.
Ευτυχώς και για τους δύό μας δεν το κάναμε.
Αλλά ίσως και όχι.


Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016







''Qui Sème Le Vent, Récolte La Tempête''

Με ρώτησες τι σημαίνει αυτή η παροιμία 
και σου απάντησα
κέρματα πάνω στον υπολογιστή για να ρουφάν τη ζέστη
τρόμαξε η Λεμπανίζ και άλλαξε στενό
απλά βάφαμε
 τουρίστες ψάχνουν σουβλάκια
κλειστός ο Τσικαμπούμ τις Κυριακές
η Αθήνα είναι τόσο άδεια και ήσυχη
το αεράκι παίρνει το κουτάκι απομίμησης ένερτζι ντρίνκ που ήπιες
απ τον Ραμαντάν 
και θυμάσαι πως είναι στις Κυκλάδες τον Αύγουστο
Ακούς ως και το Πόκεμον να κλαίει που πεινάει
ακους και τα τζιτζίκια έξω απ το άσπρο
που πάλι άνοιξε
Δεν με σταματάς
όσο κι αν το θες
Κι ας μην έχω Ελένη να προσέυχετε για μένα
όπως ο Πυροτεχνουργός
ουτε πηνελόπη να με περιμένει
Θα βάφω ακόμα και στην κόλαση
υπερβολικός πάντα.