Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016








''Ερνεστ''

Και τι αφήσαμε πισω μας; Ένα μισοκαμένο κούτσουρο και λευκές γόπες στην άμμο. Το μήλο κολύμπησε ως το ηφαίστειο, τώρα αδειάζει την άμμο απο τα μπατζάκια του στις κυλιόμενες σκάλες. Αν έκαναν το ίδιο όλοι οι επιβάτες ίσως προκαλούσαν εμπλοκή. Φόντο τον Κρέοντα αγκαλιά με ένα σερφ στην οθόνη και η μέρα στην υπόγα ξεκινάει ομορφα. Πολύ ωραίο. θυμάσαι; Σου έμαθα να κρατάς την ανάσα σου ενώ κάνεις κοψίματα με το πινέλο και ο Μάικ γέλασε. Μετά δοκίμασε και αυτός το κόλπο. Ήταν απ`τις λίγες φορές που παραδέχθηκε πως έχω δίκιο - σα γνήσια ζωδιακός και βιολογικός δίδυμος. Ξεκίνησα να γράφω με στιλό. Μου είπες μπράβο και πήρες το πινέλο απο τα χέρια μου για να βάψεις το στέρνο μου ΜΩΒ. Παρέα με τον τυφλό Αδάμ ψώνισα κάμποσο κάμποτο ακούγοντας Μπαουχάουζ και κακούς κακούς οχι καλούς. Φιληθήκαμε και ένιωσα σαν τα γενέθλιά σου.
Σα να είμαι τα γενέθλια σου.
οχι Είμαστε η Αθήνα, σου ειπα, και συμφώνησες. Είπα μπλε, και διαφωνησες. Ε, δε γίνεται να συμφωνούμε σε ολα. Με κάνεις να ζηλεύω τον Χέμινγουεϊ- και αυτό είναι άδικο. Μου αρέσει ο τρόπος που γλύφεις το κραγιόν απ`τα δόντια σου ενώ μιλάς στους παπαγάλους. Τυχοδιώκτης. Δεν άντεξα αυτό το ροκ εν ρολ - ούτε και εγώ. Δεν σέβομαι τη δουλειά σου, είπες, όταν έγλυψα το σβέρκο σου ενώ νέταρες τη φιλία στο φακό. Ο Μενέλαος το βρήκε γλυκό. Επανέλαβα, όταν έκανες το ίδιο, ενώ άπλωνα το μωβ στα βουνά της Τήνου σαν αντίποινα. Με τι ταχύτητα τράβούσες το ηφαίστειο;
Έτσι ίσως καταλάβω πόσο φως είχε το κλικ της Σελήνης. Το ίδιο βράδυ έτρεξες με το μακρύ πατίνι χωρίς αέρα, αυτοκίνητα και το φως στον αμφιβληστροειδή σου ηταν αρκετό για να προσπερνας τις λακούβες. Αρα μπορώ να συγκρίνω, αν υποθέσουμε πως ήμαστε στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος.
όχι όμως για πολύ.
Αρκετά χιλιόμετρα. Απ το μίνι μάρκετ ως την Κολύμπήθρα, πέρασε και η Αννα Καρίνα με το αμάξι της γεμάτο με γκενσμπούργκ, σε τράβηξε με τις ρόδες σα να κάνεις ιστιοσανίδα.
Κάποιος μύθος λέει πως ο Γούζυ είχε μείνει εδώ ως τον Οκτώβρη.
Θα ήθελα να έχουμε αρκετό χρόνο ώστε να μην χρειάζεται πια να μιλάμε και να μην ρωτάω την ταχύτητα κλείστρου για να μαντέψω το φως της νύχτας σου.
Μπορώ να βγάλω την μπλούζα μου;
Για λίγο όμως, και συνεχίζουμε κανονικά.
Τα βόης μέσατζ θέλουν θάρρος.

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

<<Χουλα-Χουπ>>

 Ο θεός του σερφ βοηθάει πάντα όσους κάνουν χούλα χούπ τα απογεύματα και εκμεταλεύονται το μάτζικ άουερ. Οι μπετόβεργες που χορεύουν γυμνές στις ταράτσες των αυθαίρετων κτηρίων, εμπνέουν ελπίδα στα κορίτσια που σιγοτραγουδούν Αρλέτα στο πανηγύρι με ένα φτερό παγονιού στα μαλλιά.
Μεξικό είναι εδώ, με τους μαύρους γάτους και τα κρανία των τράγων.


Acrylics and spray paint on canvas
120x110 cm

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016










''Karagiozis Set''


acrylics on canvas 130X51 cm

''Σετ για τον Καραγκιόζη''

Όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών είχα την τύχη να γνωρίσω τον ναίφ ζωγράφο Γιάννη Τσολάκο, στο Αλιβέρι της Εύβοιας. Το 1987, ένα-δυό χρόνια πριν απ`αυτό, σε παραγωγή της ΕΡΤ, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου, γύρισε μια σειρά ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες λαϊκούς ζωγράφους.
Σε ένα απ`τα επεισόδια αυτής της σειράς βλέπουμε τον Γιάννη Τσολάκη και τον Ευγένιο Σπαθάρη.
 Ο Σπαθάρης εκτός απο δημοφιλής καραγκιοζοπάιχτης ήταν και ένας δεξιοτέχνης ζωγράφος και τεχνίτης, Έφτιαχνε μόνος τα σκηνικά και τις φιγούρες για το θέατρο σκιών. 
Νομίζω στον Καραγκιόζη το παλάτι είναι πάντα δεξιά της σκηνής και η παράγκα στα αριστερά, σε αυτό τον καμβά, άλλαξα θέση σ`αυτά τα δυο κτήρια και απέφυγα να αναπαραστήσω κάποια φιγούρα του θεάτρου σκιών, όχι για να μην αποκτήσει μια φορ κλορ γεύση αλλά επειδή δεν το τολμώ.
Παλιότερα το 2009 νομίζω είχα την ιδέα να δημιουργήσουμε ένα νέο θέατρο σκιών όπου τις φιγούρες θα δημιουργούσαν εκ νέου διάφοροι στρητ άρτιστς. Νομίζω είχα εκμηστηρευτεί αυτή την ιδέα στον Ντρέικ τον Πειρατή αλλά δεν είχε ενθουσιαστεί όσο εγώ.
Κρίμα που αυτή η τέχνη χάνεται αλλά είναι η πρόοδος, ίσως όμως μια τέτοια κίνηση να ανανέωνε το ενδιαφέρoν των θεατών να παρακολουθήσουν και πάλι μια παράσταση θεάτρου σκιών.
Κάποιες ιδέες όμως καλλίτερα να μένουν ιδέες.
Κάποτε μου έλεγε και η Έυα να γυρίσουμε τον κόσμο παίζοντας κουκλοθέατρο στον δρόμο.
Ευτυχώς και για τους δύό μας δεν το κάναμε.
Αλλά ίσως και όχι.


Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016







''Qui Sème Le Vent, Récolte La Tempête''

Με ρώτησες τι σημαίνει αυτή η παροιμία 
και σου απάντησα
κέρματα πάνω στον υπολογιστή για να ρουφάν τη ζέστη
τρόμαξε η Λεμπανίζ και άλλαξε στενό
απλά βάφαμε
 τουρίστες ψάχνουν σουβλάκια
κλειστός ο Τσικαμπούμ τις Κυριακές
η Αθήνα είναι τόσο άδεια και ήσυχη
το αεράκι παίρνει το κουτάκι απομίμησης ένερτζι ντρίνκ που ήπιες
απ τον Ραμαντάν 
και θυμάσαι πως είναι στις Κυκλάδες τον Αύγουστο
Ακούς ως και το Πόκεμον να κλαίει που πεινάει
ακους και τα τζιτζίκια έξω απ το άσπρο
που πάλι άνοιξε
Δεν με σταματάς
όσο κι αν το θες
Κι ας μην έχω Ελένη να προσέυχετε για μένα
όπως ο Πυροτεχνουργός
ουτε πηνελόπη να με περιμένει
Θα βάφω ακόμα και στην κόλαση
υπερβολικός πάντα.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

 ''LES CYCALDES ELECTRONIQUES''



Dio Horia is pleased to present an exhibition by Cacao Rocks, this marks the artist’s first solo presentation in Greece. As a multifaceted artist who utilizes painting, street art, film and sculpture, Cacao Rocks works within the parameters of figuration and abstraction as a means to depicthis state of mind and record his impressions.
Les Cyclades Electroniques records in painting the artist’s visual diary during his travels around the Cycladic islands: the robust Cycladic architecture, the rich colors of the Greek sea, the force of the winds and the brightness of the Aegean sun. He conveys his readings during these trips with the poems of Elytis and Seferis and the French electronique music that accompanied him. In a broader and more personal scope, these paintings also grapple with artists own feelings of misplacement. As the son of a Greek father and of a French mother, the artist struggles with finding his own roots, while simultaneously attempting to establish more firm emotional roots in his personal life.
In congruency with his practice, Cacao Rocks adds and deducts colors and patterns in his paintings through a calculated praxis. The acrylic paintings presented in the gallery represent both a continuation of this practice while also drawing on his first approaches to painting as an art student, making paintings from negatives of pictures he took. During his trip at the Cyclades he went back to these negatives as their color palette (blue, gold, black and white) was similar to what he was experiencing in the Cycladic imagery.
The artist also drew inspiration from an older series of photographs of Greek landscape paintings he made while living in Germany. Cacao observed how the colors of his paintings changed position - black touches turned to white and gold colors exchanged places with blue colors. Particularly interested with this composition, he decided to create an entire series of work dedicated to it. The resulting patterned canvas seem to echo with the rhythm of electronique music.
The finalized works presented at Dio Horia transcend narration in their structure. The artist is not interested in creating an image for the Cycladic islands, but rather to visually record the nuanced vibrations of his experiences. The resulting body of work reveals the non conventional nature of his everyday life, his memories and his surroundings.


   ''Με αυτό το Μπλέ ποιος θα τα Βάλει''
Με αυτό το μπλε, ποιος θα τα βάλει, είχα γράψει κάποτε σε έναν τοίχο και δεν θυμάμαι γιατί; 
Με πιέζεις να βγούμε για βάψιμο. Γέρασα σου λέω.
Πες μου μια λέξη.
Ήλιος
Μπλε
Τα έκανα σε στάιλζ.
Ξυπνάς το πρωί κι ακούς γαλλικό ραδιόφωνο, παίζει ένα κομμάτι και το ψάχνεις, συνειδητοποιείς πως είναι κάποιου που είχε περάσει από δω. Λογικό, μου λες, είναι θέμα αισθητικής.
Ρε μήπως αυτά που υποστηρίζει ο Λογιαλ Τι, δεν είναι μαλακίες;
Υπερσυμμετρια.
Μερικές φορές νιώθω σαν χαρακτήρας του σταρ ουόρς, το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο και οι συμπτώσεις είναι σκαλωματικά απίστευτες.
Με περιποιείσαι σαν να είμαι νήπιο, αυτό δεν είναι φυσιολογικό μου λες.
Πάμε βόλτα με το μηχανάκι και φοβάμαι σαν νήπιο, όποτε είναι φυσιολογικό.
Λέρωσα το λευκό μου πουκάμισο με μπλε, με αυτό τον λεκέ ποιος θα τα βάλει;
Έκοψα τον γιακά, δεν  με άφηνες.
Είδαμε έναν καναπέ στην Ιάσονος, πολύ ωραίο σου είπα και το έγραψα.
Ο τζάνκι δεν σηκώθηκε για να τον φωτογραφίσουμε άρα έμεινε σαν ανάμνηση.
Πολύ Ωραίο.
Πολύ Ωραίο.
Μου λείπεις ήδη.
Δεν κυκλοφορώ. Με έχει φάει το στούντιο, αλλά όταν περπατάω στην Αθήνα μαρέσει.
Εξάρχεια- Ψυρρή το πρωί. 
Απ τον Μπάτη στο στούντιο με ξύλα υπο μάλης.
Και μετά βυθίζομαι στο μπλε.
Είναι τόσο τρομακτικό σαν να πέφτω στο κενό για πολύ ώρα.
Και γω φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι ακόμα και την ρόδα του λούνα πάρκ.
Μια ζωή ρόλερ κόστερ.







Οι φωτογραφίες είναι της 





Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016









''Σπουδή στην γεωμετρία του σπασμένου γυαλιού και του βιομηχανικού φελιζόλ σε αρνητικά χρωμάτα ή μακέτα μελέτης για κάποιο έργο σε δημόσιο χώρο''

Στην πραγματικότητα ένας λιλιπούτιος χούλιγκαν μπήκε στο στούντιο και έσπασε όλα τα γυαλικά, και ότι είχε συναισθηματική αξία για μένα. 
Ως και το κράνος του γιου του μεγάλου Μανιτού. Είχε για φτερά την βεντάλια που στέγνωνε
 τον ιδρώτα σου, εκείνο το ερωτευμένο καλοκαίρι.
Όταν πήγα να μαζέψω τα σπασμένα τζάμια και να τα πετάξω στα σκουπίδια ο ΝΑR, γνωστός ρακοσυλλέκτης, με συμβούλεψε να προσέξω πως θα τα συσκευάσω όταν τα πετάξω για να μην τραυματιστεί κάποιος συνάδελφος του. Εκτίμησα πολύ αυτή την συναδελφική αλληλεγγύη και αποφάσισα να το κάνω με τον καλλίτερο τρόπο. Πήρα τα φελιζόλ συσκευασίας και άρχισα να τα καρφώνω στις γωνίες των σπασμένων τζαμιών και με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο προσπάθησα να στήσω έναν πύργο. Τα φελιζόλ έμοιαζαν να πετούν, οι βιομηχανικές  καμπύλες των φελιζόλ ταίριαξαν στις ευθύες και τις ρωγμές του διάφανου υλικού που λέγετε γυαλί. Το γυαλί σπάει εύκολα μα αν το πατήσεις ξυπόλητος μπορεί εύκολα να σε στείλει στο νοσοκομείο για μερικά ράμματα ή αν είσαι ρακοσυλλέκτης και εργάζεσαι με γυμνά χέρια το ίδιο. Ενώ το ελαφρύ φελιζόλ ακίνδυνο πετάει.
Θα ήθελα πραγματικά να έχω τεράστια κομμάτια φελιζόλ και μεγάλα σπασμένα γυαλιά από τζαμαρίες καταστημάτων του 8 και να τα χτίσω σε κάποιον δημόσιο χώρο. Αλλά αυτό εκτός από άχρηστο θα ήταν και επικίνδυνο. 
Πήρα το τσάι με την φιστικί συσκευασία και τις καραμέλες χωρίς ζάχαρη που σου άρεσαν, άκουσα BRMC και συνέχισα την ζωγραφική.
Ως που θα φτάσει αυτή η βαλίτσα;
Μου λείπει η μου βαλίτσα της γιαγιάς μου, η καφέ. Με τα αγαπημένα μου πουκάμισα και το μαγικό χαλί του Αλαντίν μέσα της.
Έφαγα και την καρυδόπιτα του chino,
''δεν είσαι πρωταγωνιστής '' μου είπε~ και με μια αδέξια κίνηση διέλυσε το γλυπτό μου.
Το έστησα καλλίτερα.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο Θάνος, μου έφερε να ακούσω τον Εγγονόπουλο να διαβάζει Εγγονόπουλο, πιο ροκ απ`τους BRMC αλλά δεν έδωσε σημασία στο γλυπτό μου.
Πλένω τα δόντια μου και η οδοντόβουρτσα πέφτει στην μπουγάδα. 
Για λίγο σε σκέφτηκα.
Το σπασμένο τζάμι κάλυψε την ταγκια του Μize στον κίτρινο τοίχο
 και ο Zie το έτριψε με ένα γυαλόχαρτο για να μην ματώσουν οι ζωντανοί.
Οι καρδιές μας πως θα προστατευτούν όμως απ τα σπασμένα τζάμια; 



Τρίτη, 17 Μαΐου 2016


''Suntan Antiparos 2014''
acrylics on canvas, 110x100 cm, 2016.


Με ρώτησε η Μαρία η φωτογράφος, πότε πήγα τελευταία φορά διακοπές, ενώ με φωτογράφιζε για ένα γκέι περιοδικό.
Αν με κράξεις είσαι ομοφοβικός.
Ο Γούντι Άλεν είχε πει κάποτε πως προτιμά να δει ένα ντοκιμαντέρ ή μια ταινία γυρισμένη σε κάποιο εξωτικό μέρος παρά να ταξιδέψει ο ίδιος εκεί.
Τέτοιος είμαι και γω.
Μόνο με τις Κυκλάδες έχω φάει σκάλωμα και είναι απ`τους λίγους λόγους που εγκαταλείπω του Ψυρρή.
Αυτό ξεκίνησε το 2014 μετά το ταξίδι μου στην Πάρο και την Αντίπαρο. Έτυχε τότε να βρεθώ ανάμεσα στον Αργύρη, τον Ορέστη και όλο το κρού, και να παρακολουθήσω κάποια απ`τα γυρίσματα της ταινίας Suntan.
Την ταινία δεν έχω δει ακόμα αλλά ξέρω τα πάντα γι`αυτήν και έχω κρατήσει το βάιμπ απο τότε, που οι ηθοποιοί χόρευαν γυμνοί στην παραλία.
Ήθελα και γω να χορέψω μαζί τους και κάποτε με κατηγόρησες γι`αυτό.
Κανείς δεν μπορεί να με σταματήσει, σκίστε μου τα έργα, σπάστε μου τις κολόνιες.
Εγώ θα χορεύω πάνω στα συντρίμμια και μετά θα πάω στο νοσοκομείο, τυφλός, ντυμένος σαν ήρωας του Φίαρ εντ Λοθινγκ, που ούτε αυτό έχω δει, συνοδευόμενος απ`την μετενσάρκωση της Μελίνας.
Σε ευχαριστώ για όλα Cleo.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016








''Les Cycledes Electroniques Prelude''
To Πρελούδιο των ηλεκτρονικών Κυκλάδων. Οι ηλεκτρονικές Κυκλάδες είναι μια δουλεία που ξεκίνησα πριν δύο καλοκαίρια. Είχα την τύχη να περιπλανηθώ στις Κυκλάδες με την μεγάλη μου αγάπη. Ταυτόχρονα διάβαζα καθυστερημένα τα ποιήματα του Ελύτη και του Εμπειρίκου ακούγοντας γαλλική ηλεκτρονική μουσική. Αυτό το κράμα είμαι και εγώ, λίγο Ελλάδα-λίγο Γαλλία και ξένος παντού. Το φως και το μπλέ των Κυκλάδων με καθήλωσε. Η αρχιτεκτονική που μύριζε τον μόχθο των προηγούμενων αιώνων, ταπεινή αλλά και τόσο κομψή, με γοήτευσε. Πρωτόγονα περίπλοκη, σαν απο πλαστελίνη χτισμένη, κάποιου ανέμελου θεού κι αυτό το λευκό σαν σεντόνι απλωμένο την Άνοιξη. 
Γαλήνη.
Ο δυνατός αέρας του Αυγούστου σου θυμίζει πόσο μικρός είσαι και τα τζιτζίκια σαν να μην τα ακούς, όπως δεν νιώθεις τον σφυγμό στο αίμα σου, πού είπε και ο ποιητής.
Μέσα σε αυτή την κοσμογονία, μπλέχτικα σε κοσμοπολίτικα πανηγύρια, εκθέσεις, τα γυρίσματα του Suntan, στην Αντίπαρο, λιποθύμησα στο laluna, γλέντησα στο πιο φιλόξενο σπίτι των Κυκλάδων, του Καπετάν Γουζέλη. Εφτασα στο χείλος του γκρεμού πολύ γρήγορα και κοντοστάθηκα, Αχ, μ`αυτό το μπλέ πως να τα βάλεις. 
Τέλος στην Δήλο με τον Αντώνη. Την Δήλο που ποτέ δεν είχα πάει, Εδώ ήταν η Νεα Υόρκη της αρχαιότητας μου είπε και κάναμε μπάνιο στην θάλασσα, πρώτη Φλεβάρη. 
Η αναγέννηση.
Κάποιοι μαυρίζουν και κάποιοι καίγονται.
Εγώ μάλλον κάηκα αλλά αποτύπωσα αυτό το κάψιμο στην δική μου μπλε περίοδο.
Βλέπεις δεν υπάρχει αντηλιακό για την ψυχή.
Σε κοίταξα στα μάτια και σου είπα. Εσύ μια μέρα θα με πληγώσεις.
Εσύ προφήτη ποιητή τι βλέπεις στα μάτια της; 
Και πίσω στην Αθήνα, στο γνωστό σπότ, παρέα με τον άστεγο Αντρέα, με τον ήλιο του, την παναγία και μια όμορφη κοπέλα.
Τέσσερα χρόνια είχα να βάψω εδώ. Κάποτε ξεκολλούσα αφίσες δύο ώρες για να βάψω. ήταν παρθένο.
Είχαν βάψει κάποτε οι Skids και ο Dail αν θυμάμαι καλά, αλλά οι αφισοκολλητές δεν νοιάζονται για γράμματα. 
Το Ακρον Ιλιον Κρυστάλ. απομεινάρι τη χρυσής εποχής, πριν τον πόλεμο, πριν την κρίση.
Κρίμα που υπάρχουν τόσα εγκατελειμένα στην Αθήνα
και τόσοι άστεγοι.
Λευκή η ελπίδα
Μαύρη η πείνα
τι θα φάμε αυτό το μήνα;
ΝΑΡ
Προσπάθησα να μεταφέρω την αύρα των ταξιδιών μου, των μουσικών, των ποιημάτων και των συναισθημάτων σε αυτό τον τοίχο.
Και σε όλη την σειρά τον έργων μου που μέρος τους θα παρουσιάσω σύντομα.
Κάποια απ`αυτά, δούλεψα και στην Φρανκφούρτη νιώθοντας νοσταλγία για την Ελλάδα και μια μικρή μελαγχολία που τώρα γίνετε ελπίδα. 
Λευκή.
Bienvenue aux Cyclades Electroniques λοιπόν...





Σάββατο, 2 Απριλίου 2016



''Stop The War''
Athens 2016