Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

 ''LES CYCALDES ELECTRONIQUES''



Dio Horia is pleased to present an exhibition by Cacao Rocks, this marks the artist’s first solo presentation in Greece. As a multifaceted artist who utilizes painting, street art, film and sculpture, Cacao Rocks works within the parameters of figuration and abstraction as a means to depicthis state of mind and record his impressions.
Les Cyclades Electroniques records in painting the artist’s visual diary during his travels around the Cycladic islands: the robust Cycladic architecture, the rich colors of the Greek sea, the force of the winds and the brightness of the Aegean sun. He conveys his readings during these trips with the poems of Elytis and Seferis and the French electronique music that accompanied him. In a broader and more personal scope, these paintings also grapple with artists own feelings of misplacement. As the son of a Greek father and of a French mother, the artist struggles with finding his own roots, while simultaneously attempting to establish more firm emotional roots in his personal life.
In congruency with his practice, Cacao Rocks adds and deducts colors and patterns in his paintings through a calculated praxis. The acrylic paintings presented in the gallery represent both a continuation of this practice while also drawing on his first approaches to painting as an art student, making paintings from negatives of pictures he took. During his trip at the Cyclades he went back to these negatives as their color palette (blue, gold, black and white) was similar to what he was experiencing in the Cycladic imagery.
The artist also drew inspiration from an older series of photographs of Greek landscape paintings he made while living in Germany. Cacao observed how the colors of his paintings changed position - black touches turned to white and gold colors exchanged places with blue colors. Particularly interested with this composition, he decided to create an entire series of work dedicated to it. The resulting patterned canvas seem to echo with the rhythm of electronique music.
The finalized works presented at Dio Horia transcend narration in their structure. The artist is not interested in creating an image for the Cycladic islands, but rather to visually record the nuanced vibrations of his experiences. The resulting body of work reveals the non conventional nature of his everyday life, his memories and his surroundings.


   ''Με αυτό το Μπλέ ποιος θα τα Βάλει''
Με αυτό το μπλε, ποιος θα τα βάλει, είχα γράψει κάποτε σε έναν τοίχο και δεν θυμάμαι γιατί; 
Με πιέζεις να βγούμε για βάψιμο. Γέρασα σου λέω.
Πες μου μια λέξη.
Ήλιος
Μπλε
Τα έκανα σε στάιλζ.
Ξυπνάς το πρωί κι ακούς γαλλικό ραδιόφωνο, παίζει ένα κομμάτι και το ψάχνεις, συνειδητοποιείς πως είναι κάποιου που είχε περάσει από δω. Λογικό, μου λες, είναι θέμα αισθητικής.
Ρε μήπως αυτά που υποστηρίζει ο Λογιαλ Τι, δεν είναι μαλακίες;
Υπερσυμμετρια.
Μερικές φορές νιώθω σαν χαρακτήρας του σταρ ουόρς, το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο και οι συμπτώσεις είναι σκαλωματικά απίστευτες.
Με περιποιείσαι σαν να είμαι νήπιο, αυτό δεν είναι φυσιολογικό μου λες.
Πάμε βόλτα με το μηχανάκι και φοβάμαι σαν νήπιο, όποτε είναι φυσιολογικό.
Λέρωσα το λευκό μου πουκάμισο με μπλε, με αυτό τον λεκέ ποιος θα τα βάλει;
Έκοψα τον γιακά, δεν  με άφηνες.
Είδαμε έναν καναπέ στην Ιάσονος, πολύ ωραίο σου είπα και το έγραψα.
Ο τζάνκι δεν σηκώθηκε για να τον φωτογραφίσουμε άρα έμεινε σαν ανάμνηση.
Πολύ Ωραίο.
Πολύ Ωραίο.
Μου λείπεις ήδη.
Δεν κυκλοφορώ. Με έχει φάει το στούντιο, αλλά όταν περπατάω στην Αθήνα μαρέσει.
Εξάρχεια- Ψυρρή το πρωί. 
Απ τον Μπάτη στο στούντιο με ξύλα υπο μάλης.
Και μετά βυθίζομαι στο μπλε.
Είναι τόσο τρομακτικό σαν να πέφτω στο κενό για πολύ ώρα.
Και γω φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι ακόμα και την ρόδα του λούνα πάρκ.
Μια ζωή ρόλερ κόστερ.







Οι φωτογραφίες είναι της 





Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016









''Σπουδή στην γεωμετρία του σπασμένου γυαλιού και του βιομηχανικού φελιζόλ σε αρνητικά χρωμάτα ή μακέτα μελέτης για κάποιο έργο σε δημόσιο χώρο''

Στην πραγματικότητα ένας λιλιπούτιος χούλιγκαν μπήκε στο στούντιο και έσπασε όλα τα γυαλικά, και ότι είχε συναισθηματική αξία για μένα. 
Ως και το κράνος του γιου του μεγάλου Μανιτού. Είχε για φτερά την βεντάλια που στέγνωνε
 τον ιδρώτα σου, εκείνο το ερωτευμένο καλοκαίρι.
Όταν πήγα να μαζέψω τα σπασμένα τζάμια και να τα πετάξω στα σκουπίδια ο ΝΑR, γνωστός ρακοσυλλέκτης, με συμβούλεψε να προσέξω πως θα τα συσκευάσω όταν τα πετάξω για να μην τραυματιστεί κάποιος συνάδελφος του. Εκτίμησα πολύ αυτή την συναδελφική αλληλεγγύη και αποφάσισα να το κάνω με τον καλλίτερο τρόπο. Πήρα τα φελιζόλ συσκευασίας και άρχισα να τα καρφώνω στις γωνίες των σπασμένων τζαμιών και με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο προσπάθησα να στήσω έναν πύργο. Τα φελιζόλ έμοιαζαν να πετούν, οι βιομηχανικές  καμπύλες των φελιζόλ ταίριαξαν στις ευθύες και τις ρωγμές του διάφανου υλικού που λέγετε γυαλί. Το γυαλί σπάει εύκολα μα αν το πατήσεις ξυπόλητος μπορεί εύκολα να σε στείλει στο νοσοκομείο για μερικά ράμματα ή αν είσαι ρακοσυλλέκτης και εργάζεσαι με γυμνά χέρια το ίδιο. Ενώ το ελαφρύ φελιζόλ ακίνδυνο πετάει.
Θα ήθελα πραγματικά να έχω τεράστια κομμάτια φελιζόλ και μεγάλα σπασμένα γυαλιά από τζαμαρίες καταστημάτων του 8 και να τα χτίσω σε κάποιον δημόσιο χώρο. Αλλά αυτό εκτός από άχρηστο θα ήταν και επικίνδυνο. 
Πήρα το τσάι με την φιστικί συσκευασία και τις καραμέλες χωρίς ζάχαρη που σου άρεσαν, άκουσα BRMC και συνέχισα την ζωγραφική.
Ως που θα φτάσει αυτή η βαλίτσα;
Μου λείπει η μου βαλίτσα της γιαγιάς μου, η καφέ. Με τα αγαπημένα μου πουκάμισα και το μαγικό χαλί του Αλαντίν μέσα της.
Έφαγα και την καρυδόπιτα του chino,
''δεν είσαι πρωταγωνιστής '' μου είπε~ και με μια αδέξια κίνηση διέλυσε το γλυπτό μου.
Το έστησα καλλίτερα.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο Θάνος, μου έφερε να ακούσω τον Εγγονόπουλο να διαβάζει Εγγονόπουλο, πιο ροκ απ`τους BRMC αλλά δεν έδωσε σημασία στο γλυπτό μου.
Πλένω τα δόντια μου και η οδοντόβουρτσα πέφτει στην μπουγάδα. 
Για λίγο σε σκέφτηκα.
Το σπασμένο τζάμι κάλυψε την ταγκια του Μize στον κίτρινο τοίχο
 και ο Zie το έτριψε με ένα γυαλόχαρτο για να μην ματώσουν οι ζωντανοί.
Οι καρδιές μας πως θα προστατευτούν όμως απ τα σπασμένα τζάμια; 



Τρίτη, 17 Μαΐου 2016


''Suntan Antiparos 2014''
acrylics on canvas, 110x100 cm, 2016.


Με ρώτησε η Μαρία η φωτογράφος, πότε πήγα τελευταία φορά διακοπές, ενώ με φωτογράφιζε για ένα γκέι περιοδικό.
Αν με κράξεις είσαι ομοφοβικός.
Ο Γούντι Άλεν είχε πει κάποτε πως προτιμά να δει ένα ντοκιμαντέρ ή μια ταινία γυρισμένη σε κάποιο εξωτικό μέρος παρά να ταξιδέψει ο ίδιος εκεί.
Τέτοιος είμαι και γω.
Μόνο με τις Κυκλάδες έχω φάει σκάλωμα και είναι απ`τους λίγους λόγους που εγκαταλείπω του Ψυρρή.
Αυτό ξεκίνησε το 2014 μετά το ταξίδι μου στην Πάρο και την Αντίπαρο. Έτυχε τότε να βρεθώ ανάμεσα στον Αργύρη, τον Ορέστη και όλο το κρού, και να παρακολουθήσω κάποια απ`τα γυρίσματα της ταινίας Suntan.
Την ταινία δεν έχω δει ακόμα αλλά ξέρω τα πάντα γι`αυτήν και έχω κρατήσει το βάιμπ απο τότε, που οι ηθοποιοί χόρευαν γυμνοί στην παραλία.
Ήθελα και γω να χορέψω μαζί τους και κάποτε με κατηγόρησες γι`αυτό.
Κανείς δεν μπορεί να με σταματήσει, σκίστε μου τα έργα, σπάστε μου τις κολόνιες.
Εγώ θα χορεύω πάνω στα συντρίμμια και μετά θα πάω στο νοσοκομείο, τυφλός, ντυμένος σαν ήρωας του Φίαρ εντ Λοθινγκ, που ούτε αυτό έχω δει, συνοδευόμενος απ`την μετενσάρκωση της Μελίνας.
Σε ευχαριστώ για όλα Cleo.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016








''Les Cycledes Electroniques Prelude''
To Πρελούδιο των ηλεκτρονικών Κυκλάδων. Οι ηλεκτρονικές Κυκλάδες είναι μια δουλεία που ξεκίνησα πριν δύο καλοκαίρια. Είχα την τύχη να περιπλανηθώ στις Κυκλάδες με την μεγάλη μου αγάπη. Ταυτόχρονα διάβαζα καθυστερημένα τα ποιήματα του Ελύτη και του Εμπειρίκου ακούγοντας γαλλική ηλεκτρονική μουσική. Αυτό το κράμα είμαι και εγώ, λίγο Ελλάδα-λίγο Γαλλία και ξένος παντού. Το φως και το μπλέ των Κυκλάδων με καθήλωσε. Η αρχιτεκτονική που μύριζε τον μόχθο των προηγούμενων αιώνων, ταπεινή αλλά και τόσο κομψή, με γοήτευσε. Πρωτόγονα περίπλοκη, σαν απο πλαστελίνη χτισμένη, κάποιου ανέμελου θεού κι αυτό το λευκό σαν σεντόνι απλωμένο την Άνοιξη. 
Γαλήνη.
Ο δυνατός αέρας του Αυγούστου σου θυμίζει πόσο μικρός είσαι και τα τζιτζίκια σαν να μην τα ακούς, όπως δεν νιώθεις τον σφυγμό στο αίμα σου, πού είπε και ο ποιητής.
Μέσα σε αυτή την κοσμογονία, μπλέχτικα σε κοσμοπολίτικα πανηγύρια, εκθέσεις, τα γυρίσματα του Suntan, στην Αντίπαρο, λιποθύμησα στο laluna, γλέντησα στο πιο φιλόξενο σπίτι των Κυκλάδων, του Καπετάν Γουζέλη. Εφτασα στο χείλος του γκρεμού πολύ γρήγορα και κοντοστάθηκα, Αχ, μ`αυτό το μπλέ πως να τα βάλεις. 
Τέλος στην Δήλο με τον Αντώνη. Την Δήλο που ποτέ δεν είχα πάει, Εδώ ήταν η Νεα Υόρκη της αρχαιότητας μου είπε και κάναμε μπάνιο στην θάλασσα, πρώτη Φλεβάρη. 
Η αναγέννηση.
Κάποιοι μαυρίζουν και κάποιοι καίγονται.
Εγώ μάλλον κάηκα αλλά αποτύπωσα αυτό το κάψιμο στην δική μου μπλε περίοδο.
Βλέπεις δεν υπάρχει αντηλιακό για την ψυχή.
Σε κοίταξα στα μάτια και σου είπα. Εσύ μια μέρα θα με πληγώσεις.
Εσύ προφήτη ποιητή τι βλέπεις στα μάτια της; 
Και πίσω στην Αθήνα, στο γνωστό σπότ, παρέα με τον άστεγο Αντρέα, με τον ήλιο του, την παναγία και μια όμορφη κοπέλα.
Τέσσερα χρόνια είχα να βάψω εδώ. Κάποτε ξεκολλούσα αφίσες δύο ώρες για να βάψω. ήταν παρθένο.
Είχαν βάψει κάποτε οι Skids και ο Dail αν θυμάμαι καλά, αλλά οι αφισοκολλητές δεν νοιάζονται για γράμματα. 
Το Ακρον Ιλιον Κρυστάλ. απομεινάρι τη χρυσής εποχής, πριν τον πόλεμο, πριν την κρίση.
Κρίμα που υπάρχουν τόσα εγκατελειμένα στην Αθήνα
και τόσοι άστεγοι.
Λευκή η ελπίδα
Μαύρη η πείνα
τι θα φάμε αυτό το μήνα;
ΝΑΡ
Προσπάθησα να μεταφέρω την αύρα των ταξιδιών μου, των μουσικών, των ποιημάτων και των συναισθημάτων σε αυτό τον τοίχο.
Και σε όλη την σειρά τον έργων μου που μέρος τους θα παρουσιάσω σύντομα.
Κάποια απ`αυτά, δούλεψα και στην Φρανκφούρτη νιώθοντας νοσταλγία για την Ελλάδα και μια μικρή μελαγχολία που τώρα γίνετε ελπίδα. 
Λευκή.
Bienvenue aux Cyclades Electroniques λοιπόν...





Σάββατο, 2 Απριλίου 2016



''Stop The War''
Athens 2016

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016



''Lew Amphores''
215x137 cm, Acrylics on canvas, 2016.


Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015



''Andros''
Empirikos portrait. 136x136 cm, acrilycs on canvas. 2015.


Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015


''Athens-Santorini''





Collaboration with Rimon Guimaraes from Brazil

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

''Communism vs Capitalism''









Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

''Rinisanto''


''Όταν θέλεις να πετάξεις''

Νόμιζες πως τα είχες όλα, φαγητό, μια στέγη πάνω απ`το κεφάλι σου, συντροφιά, όρεξη για δουλειά και ένα εισιτήριο διαρκείας για να γυρίσεις τον κόσμο.
 Ένιωθες ανίκητος.
Και τότε έσκασε μια βόμβα, ξεκίνησε εμφύλιος, όπως στην Συρία, με αφορμή ένα σύνθημα στον τοίχο. Οι μπάτσοι αυτού του κόσμου έπιασαν τα αλητάκια του μυαλού σου και τα βασάνισαν. Η αιτία ήταν βέβαια πιο βαθιά. Έφταιγε η κλιματική αλλαγή και τα παιχνίδια της εξουσίας, οι ταξικές διαφορές. 
Άθελα σου βρέθηκες ανάμεσα στα πυρά.
Κι ας ήσουν στον παράδεισο, στις Κυκλάδες ή μια πτήση για το Βερολίνο.
 Ξαφνικά τα έχανες όλα,
με αφορμή ένα σύνθημα που έγραψε το αλητάκι του μυαλού σου.
Τότε ευχόσουν να πετάξεις, να εξαφανιστείς.
Σαν τον Ζακ, στο απέραντο γαλάζιο.
Να πετάξεις με τα δελφίνια.
Μόνο αυτά σε καταλαβαίνουν πια.
Μετά βλέπεις μια γλυκιά ταινία, με μουσική του Χατζηδάκη και καταλαβαίνεις πως όλη αυτή η μάχη είναι μάταιη.
Δεν πρόκειται να νικήσεις ποτέ,
 τουλάχιστον θα έχεις παλέψει.
Θα θυσιάσεις τα αλητάκια του μυαλού σου που
 σαγήνεψε η γυμνή νύφη, καπετάνισσα του Θωρηκτού Ποτέμκιν.
Την σώσαμε απ`τα δόντια τον καπιταλιστών  
και χύσαμε σοκολάτα, που σκλάβοι συνέλεξαν στα δάση της Αιθιοπίας, στο κορμί της,
για της ανάγκες των γυρισμάτων της διαφήμισης Λάκταζ.


Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015


''Im on a plane''
Acrilycs on camvas,
160x190 cm, 2015.


''Οn a plane ή in a plane''

Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο τελικά.
Με κουράζει όταν με ρωτάνε να τους απαντήσω σε αυτή την ερώτηση.
Οι αγγλόφωνοι λένε, όταν ταξιδεύουν με αεροπλάνο ''ον ε πλέιν'' αλλά το σωστό είναι ''ιν'' αφού μπαίνουμε μέσα, λέει ο Γιώργος, ενώ διαφωνεί με την φίλη σου, αναπαράγοντας το αστείο του δημοφιλούς κωμικού, που όλο μου διαφέυγουν τα ονόματα τους. 
Και τον δύο, γι`υτο χρησιμοποιώ πληθυντηκο. 
Δεν είναι λάθως.
-Ψηλέ, μην διαβάζεις καμμένα μπλόγκζ.
Γέρασα. Πάμε στο πάρτι δύό, δρόμους πιο πάνω και είμαι ο μόνος που δεν χορεύει.
Είδα τον Μάικ αντιδιαμετρικά να πίνει την μπύρα του κοζάροντας σαν και μένα.
Γεία μας, τηλεπαθητική.
Χάθηκε.
Να, ο Ρούμπεν με τον Στέφανο.
-Τι έχεις;
-καλά, μωρέ.
Σαν να του λες, δεν την παλεύω.
Πήγαμε την Κοκό για στήρωση, τέταρτη φορά.
Θηρίο, δεν μπαίνει σε κλούβί με τίποτα, με λουράκι την πήγαμε.
Ο Χρήστος κάθετε κι ανεβάζει αποσπάσματα απ`το Σπιρτόκουτο στο γιούτιουμπ. 
Λέρωσε και το πυροβολημένο σπρέι μου τα ρούχα του.
Αφήνω δωράκια που και που,
μπροστά στο Εμπρός.
Κατηγορία τσίζκέικ.
-Να πάμε στα βουνά ή να μην δίνουμε σημασία στους μαλάκες.
.-Όχι, δεν πάει έτσι.
Τα ίδια έλεγε ο Ζαχαριάδης και παρέδωσαν τα όπλα.
Είπαμε και τσουγκρίσαμε τα Φρέντο μας απ`την ψιψίνα στην βεράντα.
Ακούω τουρμπίνες, τραγουδούσαμε στην Λεμεσό
κι ονειρευόμασταν τον επαναπατρισμό. 
Δεν θέλω να έχω τίποτα, τα πράγματα με δεσμεύουν, βαρίδια γίνονται στα πόδια μου.
Βόλτα το πρωί γύρο απ`την ακρόπολη. 
Ραντεβού στις 10, στις 9 είναι νωρίς και στις 11 θα μας κάψει ο ήλιος.
Στις 10 η σκιά απ την εκκλησία δροσίζει τα μάρμαρα για τους κώλους αυτών που περιμένουν.
Σαν τη Λυσιστράτη, μου λες, και σε θαυμάζω.
Το ''21ου αιώνα'' το ξεχνάμε λόγο εξιδανίκευσης.
Απεργούν οι πουτάνες, μου λες.
Μετά από τρεις ημέρες απεργίας , οι τραπεζίτες παρουσίασαν συμπτώματα στέρησης και απευθύνθηκαν στους ειδικούς.
Το έγραψε και η Ντέιλι Μειλ.
Με ρωτάς ποιος έχει δίκιο.
Οι πολλοί, ομορφιά μου.
Οι πολλοί.
Και οι πολλοί λένε ON.