Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Art Athina,
Dilos An Island I Have Never Been,
Acrylics on canvas, 215 x 137 cm, 2014 

Happy Day, Acrylics on canvas, 213 x 113 cm, 2015

Hercules,
Acrylics on canvas, 115 x 117 cm, 20015

OEDB, 
Acrylics on canvas, 150 x 150 cm, 2015

''Αξιον ουκ Εστί''
Αυτά τα έργα και καμία δεκαριά άλλα τα έκανα τον χειμώνα στην Γερμανία. Μοιάζουν λίγο Δαπίτικα με τα μπλε και τα χρυσά αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα καμία τέτοια διάθεση.
Είναι η τρίτη φορά που έμεινα στο εξωτερικό για μεγάλο διάστημα, μετά το Εράσμους και μια αποτυχημένη προσπάθεια μετανάστευσης στην Ιταλία στα δεκαοχτώ μου, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα νοσταλγία για την Ελλάδα. Έβλεπα μόνο Ελληνικές ταινίες (βούλγαρη, Γαβρα, κ.α.) και άκουγα μόνο Θεοδωράκη, Λοίζο και Σαβόπουλο, σαν κάτι γραφικούς κουκουέδες νοσταλγούς του πολυτεχνείου. Έφυγα με την φιλοδοξία να κάνω κάπου εκεί μια ατομική έκθεση κάπου εκεί έξω, έμεινα κλεισμένος ενάμιση μήνα και ζωγράφιζα, έτσι κ αλλιώς δεν αντέχω το κρύο, έξω είχε σε μόνιμη βάση μείον πέντε, οπότε δεν ήταν και για βόλτες.
Τελικά το αποτέλεσμα της δουλειάς δεν μου άρεσε (έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένος), έπεσα σε κατάθλιψη και δεν έδειξα την δουλειά μου σε κανέναν, μόνο στον Μάικ και τον Ναρ. Το καλό είναι πως επισκέφτηκα αρκετά μουσεία εκεί στα ξένα και άνοιξε λίγο το μυαλό μου αλλά παράλληλα αυτά που είδα με έκαναν να νιώσω τελείως τόη. 
Στις Γερμανίες και τα Λονδίνα όλα λειτουργούν ρολόι οι άνθρωποι τρέχουν όλη την ώρα κυνηγώντας το χρήμα, μπαίνεις στο μετρό και φρικάρεις, σαν τα μυρμήγκια το καλοκαίρι, αλλά τουλάχιστον αυτά εργάζονται και τρέχουν με σκοπό να βγάλει τον χειμώνα η επόμενη γενιά. Οι άνθρωποι γιατί τρέχουν έτσι; Ένιωσα άχρηστος τουλάχιστον στην Ελλάδα βοηθούσα την γειτονία μου, κατέβαινα και σε καμιά πορεία συμπαράστασης στον Ρωμανό και ένιωθα πως κάτι κάνω, Ενώ εκεί έξω; τουρίστας. Μου δώθηκαν αρκετές ευκαιρίες για δουλεία αλλά δεν τις εκμεταλέυτηκα. Αν θέλεις να βγάλεις φράγκα έξω βγάζεις, αρκεί να μην είσαι τεμπέλης και απείθαρχος.
 Βλέπεις τα παιδιά έξω να κάνουν τις κυριακάτικες βόλτες τους με τα ροδοκόκκινα μάγουλα χορτασμένα απο καλοπέραση και υλικά αγαθά και  μετά γυρνάς πίσω στην Μένανδρου και συναντάς τον Μανώλη βουτηγμένο στην πρέζα να σου μιλάει ακόμα για τους γονείς του που δεν πήραν ποτέ σύνταξη και για τον έρωτα της ζωής του που τον άφησε επειδή ήταν άνεργος. Γαμώ την κοινωνία μου...
Μόνο το Παρίσι μου θύμισε Αθήνα, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, ίσως το μόνο μέρος που λέγαμε πως ήμαστε Έλληνες και δεν μας παίρναν από κακό μάτι, αλλά και εκεί αδικία. Απο την μία Ρόλς Ρόηζ και απο την άλλη Κλοσάρ να κοιμούνται στον δρόμο σαν τα σκυλιά. Κράκ και πορνεία σχεδόν παντού όσο απομακρύνεσαι απ`τον πύργο του Άιφελ. Αλλά η μυρωδιά απ`τον Μάη του 68 και τα οδοφράγματα της Κομμούνας  είναι εκεί. Τουλάχιστον εδώ έχουμε τον ήλιο, λίγο θάλασσα, και πολλά τα τζιτζίκια που όμως δεν τα νιώθεις όπως τον σφυγμό στο χέρι σου. 
Να ναι καλά ο Ιορδάνης με τον Βίντμερ που μου ζήτησαν να δείξω την δουλεία αυτή, με το υπόλοιπο κρού στο Αρτ Αθήνα και ανέβηκε λίγο το ηθικό μου.


Το παραπάνω απόσπασμα απ`την ταινία του Παντελή Βούλγαρη, είναι αυτό που με έκανε να ζωγραφίσω τον πίνακα με τον Τίτλο Χάππη Νταίη.
Την Δειλό την Ζωγράφισα αφού πρώτα είδα ένα ντοκιμαντέρ στο αρχείο της ΕΡΤ, στην Δήλο δεν έχω πάει ποτέ και ούτε το βλέπω να πάω σύντομα.
Και τα άλλα δύο, τα πιο ποπ, το σύμβολο της ΑΓΕΤ Ηρακλής και το λογότυπο του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων είναι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που η Ελλάδα ζούσε το ψέμα της ευμάρειας του Πασόκ, που πηγαίναμε διακοπές και τα φορτηγά της ΑΓΕΤ μου θύμιζαν τρανσφόρμερς και νόμιζα πως το σήμα του Ηρακλή ήταν το έμβλημα κάποιας φυλής ρομπότ απ`το μέλλον, μετά ξάπλωνα στην σκιά του ευκαλύπτου και διάβαζα ''το ψαράκι της γυάλας'' απ`το σχολικό ανθολόγιο με την κουκουβάγια στο πίσω μέρος, πάει κι αυτή, την ρούφηξε η κρίση και η παγκοσμιοποίηση των τραπεζών. Κι εγώ φοβάμαι πως ξεφεύγω δειλά απ`τα δύσκολα με την φρατζόλα υπό μάλης, όπως ο ήρωας του Μάριου Χάκκα.
Τα υπόλοιπα έργα που έκανα στην Γερμανία θα τα δείξω κάπου σύντομα ελπίζω...





Κυριακή, 24 Μαΐου 2015


A little video for BBC.
Thank you Jasmine.


Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015


220x100 cm, 
acrylics on canvas. 2015


''Οδηγός Επιβατών - 4 λεπτά"

Για να πας από Παγκράτι στον Ευαγγελισμό το παίρνεις ποδαράτο, κατηφόρα είναι.
Για να πας από Ευαγγελισμό - Μοναστηράκι παίρνεις το μετρό.
Μπες στο τελευταίο βαγόνι, θα στριμωχτείς  λίγο με τους ποδηλατάδες,
όταν ανοίξουν οι πόρτες θα είσαι ακριβώς στην κυλιόμενη σκάλα.
Η πόρτα στο μοναστηράκι ανοίγει απ`την άλλη πλευρά.
Τα μεσάνυχτα το χέρι έχει μουδιάσει απ`την δουλειά και τα μάτια βαραίνουν.
Στον γυρισμό πάρε το τρόλεϊ απ`το Σύνταγμα, το 2.
Είναι η πιο όμορφη διαδρομή και σε βγάζει σπίτι.
Αν ο Γούντυ γύριζε ταινία στην Αθήνα θα του έλεγα να βάλει μια σκηνή σ`αυτήν τη διαδρομή.
Bαριέσαι να ανέβεις την Ερμού; Θα την ανέβεις μετά για Παγκράτι.
Πήρες το μετρό, δεν πειράζει.
Μπες απ`την Αθηνάς, στην πλατεία γίνετε της πουτάνας.
Το πρωί έχει πλάκα αλλά όταν όταν είσαι κουρασμένος
καλλίτερα να τ`αποφύγεις.
Πολλή βαβούρα.
Στα εκδοτήρια ένα ζευγάρι αποχαιρετιέται μ`αγκαλιά.
Αυτός πάει προς Αγία Μαρίνα και αυτή προς αεροδρόμιο.
''Χεη γκάηζ, οι σκάλες προς αυτές τι  κατευθύνσεις καταλήγουν στην ίδια αποβάθρα. έχετε άλλα 4 λεπτά να αποχαιρετηθήτε  κάτω! Χελόου'' 
Είπα απο μέσα μου με λίγο ζήλια.
4 λεπτά 
-Για δύο ερμηνευμένους είναι πολύτιμα.
-Λογικά ναι.
-Δεν θυμάμαι, τι να σου πω;   
Πάω προς αεροδρόμιο αλλά κατεβαίνω απ`την σκάλα προς Αγία Μαρίνα.
Είμαι ψαγμένος επιβάτης, και απο κει δεν έχω δει ποτέ ελεγκτές.
Ακολουθώ τον τύπο. που ακόμα έχει την γεύση της στα χείλη του.
  ύστερα πάω προς αυτήν και της λέω.
3 λεπτά
Ο δικός σου είναι εκεί και τις δείχνω προς τις άλλες σκάλες.
Αυτή μπερδεμένη, με πέρασε για τρελό ή τζάνκυ.
τότε πήγα στην μέση της αποβάθρας να περιμένω το τρένο
 2 λεπτά.
κοιτάω τον τοίχο.
Ωραίο σποτ για προτζέξιον σκέπτομαι και μετά εσένα.
30 δευτερόλεπτα.
Το μεσαίο βαγόνι 
που οι πόρτες του ανοίγουν εκεί που είναι το ασανσέρ
 σε βγάζει κατευθείαν στις στις σκάλες για την έξοδο,
αν κατεβαίνεις Ευαγγελισμό.
Δεν έχω δει ποτέ ελεγκτές εκεί.
Μόνο μια φορά. 
Και μετά η ανηφόρα.
 Ένα παλιό μου κομμάτι ξεθωριασμένο.
Εδώ έμενε η Νατάσα. 
-Α, το Τσάο.
 Φτιάχνει χάλια μακαρονάδες αλλά ωραίες πίτσες λένε.
Εδώ δουλεύει ο Δαβίδ,
 κάθε φορά κοιτάω αλλά δεν τον πετυχαίνω.
Μόνο μια φόρα.
Γυρνάω σπίτι, 
η κάτω πόρτα ανοίγει με το μικρό κλειδί.
Παίρνω το ασανσέρ.
Παίζει και μια απαίσια ποπ το ράδιο.
Πως μπορώ να το χακάρω να παίζει τρίτο;
Πω! τα κοινόχρηστα
και εσύ λείπεις.
Αύριο τα κοψίματα και ταχυδρομείο.
Τσεκάρω μέιλ και πάω για ύπνο.
Ακόμα δεν ήρθες.



Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

<<Shooting Spray Cans>>


















Corfu, Greece, 2015

''Homage to Niki de Saint Phalle''

Θυμάσαι το συντριβάνι στο Πομπιντού;
Κάναμε στάση για ξεκούραση αλλά έπιασε βροχή.
Σίγουρα αυτά έκανε μπάιτ ο Λάλας.
Γυρίσαμε στην σοφίτα στο Πέμπτο και μου μίλούσες για τον Γκουαταρί για ώρες
Μάρτης γδάρτης.
Απο κάτω πουλούσε σαν του Ιτς, ένας Σαλονικιός,
μας έκανε έκπτωση.
Είδα την κάρτ ποστάλ πάνω στο τζάκι.
Η Νίκη με ένα όπλο.
θυμήθηκα την Σιμόν ντε Μποβουάρ, με τον Σαρτρ και τον Καμύ,
ερμήνευσαν τον ''Πόθο Πιασμένο απ`την Ουρά''.
Βρήκα τον Χριστόφορο,
του τα πα,
κάποτε έγραφε Brian.
ΑΤR crew.
 Ήταν κι ο Κάπα ρό που έγραφε Ferk ,
o Τομάτας, o Brian, o Τσίλι και εγώ για λίγο ως Briz.
Βρήκα την Σιμόνη, κάναμε περίπατο με τον σκύλο τον Λάκη.
Βρήκαμε ένα τέλειο σποτ.
Μπουμ.
Peace.


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

''Kenza''






commission work
Kenza restaurant 
@Athens, Greece.




Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

''London Strawberry Fields Nightmare''











Camdem Town,
London.

 

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015






''@the Asylum Gallery''
uk

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

''Greek Acid Memories''




''Bad Homburg''